Blizna – prawdziwy przypadek

Młody chłopak, gimnazjalista, przechodził w szkole przez płot tak nieszczęśliwie, że spadł i rozerwał sobie skórę na czole. Po wypadku pozostała mu nieestetyczna blizna biegnąca po skosie. Trafił do mnie dwa miesiące po wygojeniu się rany, a więc stosunkowo szybko – i właśnie ten moment był kluczowy dla powodzenia terapii.

Niestety chirurdzy często nie mają świadomości, jak ważne jest możliwie wczesne podjęcie działań. Co więcej, zdarza się, że zalecają pacjentom, aby z leczeniem blizny poczekać pół roku, a nawet rok od zagojenia się rany. To błąd. Najskuteczniejsza jest terapia świeżej blizny, kiedy nie chodzi jeszcze o jej usuwanie, lecz o sterowanie procesem gojenia.

Równie istotne jest to, aby pacjent pojawiał się na zabiegach regularnie i w takich odstępach czasu, jakie zaleca lekarz.

Na zdjęciu pokazuję efekt po 7–8 zabiegach. Udało się zarówno odbudować strukturę tkanki, jak i skorygować kolor blizny, co w takich przypadkach nie zdarza się często. Zwykle, nawet jeśli struktura skóry zostaje wyrównana, pozostaje biały ślad. U mojego pacjenta blizna ma kolor zbliżony do otaczającej skóry.

Chłopak jest już zadowolony z uzyskanych efektów i mógłby zakończyć terapię na tym etapie. Jednak rodzice – i częściowo także ja – namawiamy go do kontynuowania leczenia. Prawdopodobnie wykonam jeszcze trzy lub cztery zabiegi, tym razem delikatniejsze, aby jeszcze bardziej zminimalizować ślad po bliźnie.

Warto pamiętać, że efekt widoczny bezpośrednio po ostatnim zabiegu nie jest jeszcze efektem ostatecznym. Tkanka przebudowuje się dalej i proces ten trwa jeszcze przez dłuższy czas.

Przykład tego młodego pacjenta dobrze pokazuje, jak wiele można osiągnąć dzięki odpowiednio wcześnie wdrożonemu leczeniu.

Powyższy materiał ma charakter informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi porady medycznej ani indywidualnej rekomendacji terapeutycznej. Każdy przypadek wymaga indywidualnej konsultacji z lekarzem oraz odpowiedniej diagnostyki.